W tym artykule przeczytasz między innymi o:
- nowym cyklu
- Szamocinie
Szamocin to osiedle i obszar Miejskiego Systemu Informacji położony w północno-wschodniej części Warszawy, w dzielnicy Białołęka. Rozciąga się głównie wzdłuż ul. Płochocińska, jednej z najważniejszych arterii tej części miasta.
Od północy graniczy ze wsią Michałów-Grabina w gminie Nieporęt, od zachodu z Białołęka Dworska, od południa z osiedlem Tomaszew, a od wschodu z Kobiałka. Co ciekawe, według MSI do Szamocina administracyjnie zalicza się także Tomaszew.
Od XVIII-wiecznej wzmianki do granic Warszawy
Pierwsze wzmianki o Szamocinie pochodzą z XVIII wieku. W 1785 roku ks. Franciszek Salezy Czajkowski, kartograf i historyk, w opisie parafii tarchomińskiej wspominał o dzierżawionej Białołęce należącej do Szamockiej.
Jeszcze w drugiej połowie XX wieku Szamocin był podwarszawską wsią o rolniczym charakterze. Dopiero w 1977 roku, wraz z innymi okolicznymi miejscowościami – w tym Kobiałką – został włączony w granice stolicy.
Wieś trzech kultur
Przed II wojną światową większość mieszkańców stanowili osadnicy niemieccy. Obok nich żyły tu także rodziny polskie i żydowskie. Na początku XX wieku funkcjonowała trójoddziałowa szkoła podstawowa, później przekształcona w czteroklasową.
Szkoła mieściła się w jednej izbie, a w drugiej znajdował się kościół ewangelicki. Nauczyciel – Niemiec – pełnił jednocześnie funkcję kierownika szkoły i pastora. W niedziele odprawiał nabożeństwa dla miejscowych ewangelików, a w tygodniu prowadził zajęcia dla wszystkich oddziałów jednocześnie, oddzielonych jedynie ławkami.
Placówkę utrzymywali okoliczni gospodarze, głównie niemieccy koloniści. Szkołę zlikwidowano w latach 30. XX wieku po uruchomieniu Szkoły Powszechnej w Białołęce Dworskiej.
Koloniści korzystali ze wsparcia z Niemiec – otrzymywali nowoczesne jak na tamte czasy maszyny rolnicze i pomoc finansową. Zmarłych grzebano na cmentarzu ewangelickim w pobliskim Józefowie. W czasie II wojny światowej część niemieckich mieszkańców została przesiedlona, a zabudowa wsi w dużej mierze uległa zniszczeniu. Po wojnie na teren Szamocina napłynęły polskie rodziny, które rozpoczęły odbudowę i uprawę ziemi.
Rolniczy charakter i szklarnie
Szamocin do dziś zachował częściowo swój dawny charakter. Teren jest w większości płaski, a północno-zachodnią granicę wyznacza duży kompleks leśny Białołęki Dworskiej. W północnej części wciąż znajdują się pola uprawne, a na terenie osiedla działają szklarnie, w których uprawia się głównie warzywa.
Ulica Ornecka stanowi symboliczną granicę między Szamocinem a Białołęką Dworską – jej zachodnia część należy do Białołęki Dworskiej, wschodnia do Szamocina.
Komunikacja – od PKS do miejskich linii
Przed 1982 rokiem jedynym połączeniem z Warszawą była komunikacja autobusowa PKS kursująca wzdłuż ul. Płochocińskiej – m.in. do Białobrzegów, Ryni i Radzymina.
24 stycznia 1982 roku uruchomiono linię 165 łączącą Żerań FSO z Kobiałką. W kolejnych latach pojawiały się następne połączenia podmiejskie, m.in. 705, 734, 735 czy 804 (później 736), a w 2014 roku linia 326 łącząca Żerań FSO z Olesinem przez ul. Płochocińską.
Rozwój komunikacji zbiorowej znacząco wpłynął na przekształcenie dawnej wsi w osiedle coraz mocniej związane z miejską tkanką Warszawy.
Szamocin dziś
Dziś Szamocin to miejsce na styku historii i nowoczesności. Obok nowych inwestycji mieszkaniowych wciąż można odnaleźć ślady dawnego, rolniczego krajobrazu. To jedna z tych części Białołęki, które pokazują, jak dynamicznie Warszawa wchłaniała okoliczne wsie – zmieniając ich charakter, ale nie wymazując przeszłości.
Napisz komentarz
Komentarze